Herşey bir rüya gibi başlamıştı.Gözlerimin parıltısı
dolmuştu soğuk duvarlarda .Benim hayal edemiyeceğim kadar uzaktı hayallerim..
Sabah öyle bir uyandım ki yanımda bir bez bebek güneş ışığı çarpmış penceremin önündeki kiraz ağacı
bana bakıyor.Her defasında koşup oynadığım hayallere daldığım bir sokak buluyor beni.Çocukluğumun geçtği sokaklarda yeniden buluyorum kendimi.Aklıma geliyor
anılarm doğanın güzelliği büyülüyor en sonunda gine o
soğuk duvarların arasında bulunuyorum.Sade yanlızlığın ağır bastığı o ev benim yaşam alanım oluyor ama ben anlamıyorum.Belkide koştuğum oynadığım yeri özlüyorumdur...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder